W dyplomacji francuskiej pracował

„W dyplomacji francuskiej pracował od końca XIX wieku. Był najpierw pracownikiem ambasady w Konstantynopolu, następnie piętnaście lat spędził w Rzymie. Przeniesiony do centrali przed wojną, objął stanowisko zastępcy dyrektora politycznego ministerstwa spraw zagranicznych. Brał czynny udział w pracach konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r., a potem Rady Ambasadorów, której był przewodniczącym. Na tym stanowisku odegrał dużą rolę w ostatecznym załatwieniu sprawy podziału Górnego Śląska po powstaniu z 1921 r. W roku 1923 awansował i został dyrektorem departamentu politycznego, czyli pierwszym doradcą dyplomatycznym ministra.
Jako ambasador w Warszawie był bardzo aktywny na polu stosunków polskofrancuskich, a także w życiu korpusu dyplomatycznego. Stanisław Zabiełło tak go charakteryzował „Juliusz Laroche był typowym dyplomatą starej, dziewiętnastowiecznej szkoły, która w latach międzywojennych odchodziła już całkowicie w przeszłość. Cechowały go więc nienaganne maniery i ogłada towarzyska, wysoki poziom kultury i erudycji humanistycznej, zwłaszcza historycznej, układność i umiejętność zręcznego maskowania swych myśli potoczystymi frazesami, skłonność do kompromisu i zacierania ostrych kantów, wielkie doświadczenie i rutyna dyplomatyczna".“(4)